Een kleine mama: Nr. 1

Na het lezen van de laatste Vriendschap met de vraag van Dave of er iemand iets wilde schrijven over zijn of haar passie/hobby ging ik nadenken. Mijn passie en hobby is dansen (jazz en moderne dans). Dit is al heel mijn leven zoals vele van jullie weten die mij kennen. Daar wil ik geen artikel over schrijven. Ik heb sinds 3 jaar een nieuwe passie, die ik 24 uur per dag, 7 dagen in de week mag uitvoeren en dat is mama zijn van mijn lieve zoontje Max!! Mama zijn vind ik geweldig! Daar wil ik graag over schrijven. Er zijn zoveel situaties die ik kan beschrijven dat ik een column zal schrijven in de Vriendschap met als titel “Een kleine Mama”.

Even voorstellen…

Voor diegene die mij niet kennen zal ik mezelf even voorstellen. Ik ben Carola Sistermanns. 39 jaar geleden geboren met Achondroplasie. Ik ben de enige in het gezin met Achondroplasie. Mijn ouders en broers zijn allemaal groot. Ik ben opgevoed net als mijn broers; zoveel mogelijk kansen krijgen om jezelf te ontwikkelen, dingen proberen en plezier te hebben. En voor bijna alles is een oplossing. Er was ten opzichte van Achondroplasie ook de zorg voor o.a. de belasting van het lichaam en de rug en wat nodig is om hier optimaal mee om te gaan. Ik ben opgevoed en leef zonder aanpassingen (alleen curver krukjes) in huis. Ik werk in de kinderopvang/peuterwerk. Eerst als teamcoach en sinds 2,5 jaar weer als pedagogisch medewerker op de groepen. Daarnaast geef ik nog 3 uur per week les in aerobics en ouder-kind gym. Ik dans 2,5 uur in de week. En ik hou van reizen. Ik heb in de tijd dat ik geen relatie had veel gereisd. Naar IJsland, West-Canada, West- Amerika, Florida, Argentinië en Chili. Mooie natuur bekijken/beleven en hike! Sinds 5 jaar heb ik een relatie met Bart. Hij heeft geen groeistoornis.

Mijn grootste droom in mijn leven was om moeder te worden. Ik had niet gedacht dat deze droom uit zou komen. Ik vond de weg naar de (juiste) liefde vinden, een weg met pieken en soms diepe dalen. Toen ik de droom van huisje, boompje, beestje losliet kwam Bart op mijn pad! En met een zwangerschap werd mijn grootste droom, mama worden vervuld!
Tijdens mijn zwangerschap hebben sommige mensen binnen de bvkm mij gevraagd of ik er een artikel over wilde schrijven. Een mooi begin van “Een kleine Mama” om mee te starten.

Zwanger zijn…

Ik wist niet wat me te wachten stond. Voor we de test deden had ik al het gevoel dat ik zwanger was. Ik wist niet waarom maar dat voelde zo. Kan het niet onder woorden brengen. Zou dit al het begin van moeder zijn geweest? In het moederschap merk ik dat ik soms reageer vanuit het gevoel en dat dat dan ook juist is. Heel mooi hoe de natuur dat allemaal laat verlopen. Je hebt er soms geen invloed op.

In het begin van de zwangerschap weet ik nog dat de vermoeidheid een grote rol speelde, dan stond ik na een werkdag te koken en opeens was ik zo vermoeid dat ik niet meer kon. Ik moest op de bank gaan liggen en Bart moest het overnemen. En de duizeligheid en trillen als je niet vaak genoeg at. We hebben gewacht om het tegen iedereen te vertellen t/m 12 weken. Dat was heel speciaal, je hebt een geheim samen met je dierbare. Een heel speciaal en mooi geheim! En als het niet gaat met de duizeligheid of de vermoeidheid of het eten, moet je allemaal smoesjes verzinnen. Leuk als dat lukt.

De vermoeidheid en duizeligheid waren met 14 weken grotendeels verdwenen. Ik wilde met mijn zwangerschap niet meteen naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Ik wist dat ik in het ziekenhuis met een keizersnede moest bevallen. Een natuurlijke bevalling gaat niet bij Achondroplasie. Dit door de stand van het bekken en als het kindje ook Achondroplasie heeft door het hoofdje. Dit laatste was voor mij nieuw, toen ik dat hoorde tijdens de zwangerschap. We gingen naar de verloskundige in de buurt. De eerste keer, eigenlijk alle keren; het voelde zo speciaal, net of ik droomde….. De eerste echo met 8 weken om te kijken of het hartje klopte. Het klopte en ik bleef maar naar het scherm kijken. Zo mooi! Voor het eerst op echobeelden zag ik wat wat was. Dat wist ik bij andere nooit, maar bij mijn eigen kindje wel. Dit kleine lieve mensje groeide in mijn buik. Zo onwerkelijk in het begin maar zo mooi. Ik was meteen verliefd en bleef maar naar de foto’s kijken! We hadden een heel fijne verloskundige praktijk, die samen met ons de weg aan wilde gaan. Ze hadden geen ervaring met een Achondroplasie zwangerschap maar stonden overal voor open. Het fijne gevoel dat het me gaf, ik voelde me speciaal en ik was net als al die andere vrouwen die er kwamen….. ik werd ook MAMA!

Ik voelde me niet klein, maar juist heel groot… door dit speciale gevoel. Dat speciale gevoel is de hele zwangerschap gebleven. De reacties die je van andere mensen krijgt. De blijdschap die er is. De benadering van de maatschappij naar zwangere vrouwen vond ik ook heel bijzonder, (bijna) iedereen zorgt extra goed voor je. En natuurlijk je eigen gevoel en dat van je partner wat je samen deelt. Omdat Bart geen groeistoornis heeft was bij ons de kans op een kindje met Achondroplasie 50% en 50% zonder groeistoornis. Bij elke echo werd erna gekeken. De 20 weken echo kregen wij hierdoor uitgebreid in het ziekenhuis. De baby groeide hard en was aan de grote kant. Bij de 20 weken echo was alles goed en geen Achondroplasie gevonden. Vanaf 22 weken maakte we de overstap naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Veel minder persoonlijk (vond ik) en elke keer een echo. Bij de echo van week 24 waren de bovenarmpjes gestopt met groeien. We hebben nog 2x een uitgebreide 20 weken echo gehad met 28 en 34 weken dacht ik. Vanaf 24 weken werden de verschijnselen van Achondroplasie steeds meer zichtbaar. Vanaf 34 weken konden de artsen het pas met zekerheid zeggen. Voor ons geen enkel probleem of ander gevoel. Ons kindje was welkom. En ik kan/ben het voorbeeld.

Ik heb een heel goede zwangerschap gehad. Op een workshop Very Important Baby had ik geleerd hoe ik al contact kon maken tijdens de zwangerschap en hoe goed dit voor moeder en kind was. Met 18 weken voelde ik de eerste bewegingen. Dat was zo mooi en bijzonder dat de tranen over mijn wangen liepen. Ik kreeg dit cadeautje op Valentijnsdag dat het natuurlijk nog meer bijzonder maakt. Ik zal het nooit vergeten.
Ik wilde blijven bewegen tijdens de zwangerschap. Helaas was er tijdens mijn zwangerschap geen cursus zwangerschapsdans bij de balletstudio. Ik ben in mijn eigen lessen met aanpassingen 2,5 uur blijven dansen tot en met 28 weken. Vanaf week 30 werd het heel zwaar. Ik kreeg last van mijn rug omdat mijn buik enorm groeide. Ik kon bijna niet meer lopen. Gelukkig heb ik dat weer kunnen herstellen. Ik heb vanaf toen een rustige zwangerschap gehad tot 39 weken.

Met 39 weken stond de keizersnede gepland. De keizersnede, operatie en geboorte is moeilijk en heftig gelopen. De gynaecoloog kwam de volgende dag nog aan mijn bed om te vragen hoe het met mij en Max was. Ze zou de operatie nooit vergeten zei ze.
Max moest naar de NICU. De eerste keer dat ik hem daar zag was zo mooi en speciaal. Ik noemde zijn naam en hij reageerde door zijn hoofdje te draaien…. Wauw wat kreeg ik hier een mooi gevoel van, de natuur, de veiligheid en de liefde… En met Max de eerste keer op mijn buik voelde zo goed. Ik was meteen verliefd en vanaf dat moment voelde ik het moedergevoel!!! Niet in woorden te omschrijven dat gevoel. Ik was vanaf dat moment een (kleine) mama!!!

Carola sistermanns