Kom naar de Algemene Ledenvergadering op 2 juni!
infotheek
beenverlenging Annet Marinussen, deel 3
| In twee eerdere Vriendschappen heb ik verteld over mijn beenverlenging. Ondertussen ben ik alweer een heel stuk verder met mijn operaties en revalidatie. |
| Afgelopen keer heb ik verteld dat ik de stabilisator had gekregen en ik hoopte dat hij er 2 maart af zou gaan. Helaas, dat was weer een tegenvaller: de stabilisator mocht er nog niet af, want het bot was nog steeds niet stevig genoeg. |  |
| Eindelijk op 10 april was het zover, de stabilisator mocht er af. Nadat ze de stabilisator eraf hadden gehaald, kreeg ik wel een brace om mijn been voor de stevigheid. Ik was heel erg blij dat die stabilisator eindelijk van mijn been af was. De volgende dag wilde ik even naar een vriendin lopen die bij mij om de hoek woont, maar ik was nog maar net de poort uit toen ik mijn voet verzwikte en op mijn knie terecht kwam. Dit was zeer pijnlijk. Ik ben huilend naar huis gegaan. Mijn moeder kwam meteen met een koude doek en ijs. De enkel werd gelukkig niet dik en de volgende dag was er niets meer aan de hand. |
| De week daarna was de Regiodag van Noord-Brabant, in een zwembad. Na bijna anderhalf jaar mocht ik weer zwemmen. Het was wel even vreemd om het water in te gaan en met het zwemmen voelde ik wel het knieverschil. De dagen erna kreeg ik steeds meer last van mijn rechteronderbeen, de plek waar die stabilisator had gezeten. Ik kon bijna niet meer lopen, zo'n pijn had ik. Eerst dacht ik dat het spierpijn was van het zwemmen, maar de pijn bleef en mijn therapeut durfde het ook niet aan. |  |
| Totdat ik weer terug moest op controle. We bekeken de foto's en zagen al wat er aan de hand was: er was een scheurtje in het bot gekomen. Ik schrok natuurlijk, maar de dokter zei tegen mij: "dat komt allemaal goed. We zetten je nu in het gips en dan geneest het vanzelf weer". In het begin zat dat gips niet echt lekker, maar na een tijdje leek het net of ik niets aan mijn been had. Het ging dus erg goed met me. Toen we weer terug moesten komen op controle, bekeken de doktoren de foto's en het was erg goed aan het genezen. De dokter vertelde ons dat het gips eraf mocht en dat ik dan gips met een rits kreeg. Ja, 'gips met een rits'. Ik dacht eerst ook: "die domme Belgen houden ons voor de gek", maar het bestaat echt. Ik moest naar de gipskamer, mijn gips werd eraf gehaald en toen kreeg ik dan het gips met de rits. Dat zijn twee kousen die in de lengte worden doorgeknipt en met een deelbare rits weer aan elkaar worden gezet en daar wordt dan één of ander component in gegoten dat keihard wordt. Voordat het hard is wordt de kous aangedaan, om mijn been heen gevormd en op maat geknipt, omdat hij te lang was. Het zat wel heel vreemd. Ik moest er even een stukje mee lopen, maar het voelde niet echt goed. ik ben toen terug naar de dokter gegaan en daar moest ik ook een stukje lopen. Toen voelde ik precies waar de breuk had gezeten en dat mocht natuurlijk niet. Alles werd er weer afgehaald en ik kreeg weer gewoon normaal gips. Dat voelde toch wel veiliger. In totaal heb ik toen acht weken gips om mijn been gehad. Dit gips werd op vier juli er weer afgehaald. Dat was wel heel erg fijn, want wij zouden die week op vakantie gaan. Ik mocht er alles mee, vertelde de dokter mij. Ik mocht ermee zwemmen, fietsen, lopen, enz. Het ging heel goed met mijn been, ik heb er geen last meer van gehad. Ondertussen kwam de tweede grote operatie in zicht. Ik heb dus maar vier weken niets om mijn been gehad en toen begon alles weer van voren af aan. We moesten de dag ervoor in het ziekenhuis zijn. Die dag heb ik nog even lekker genoten van mijn benen, dat er niets omheen zat. Ik zou de volgende dag al vroeg geholpen worden, namelijk om zeven uur. Rond zes uur werd ik zelf al wakker en rond half zeven kwam de verpleegster met mijn armbandje, pilletje en operatiekleding. De spanning steeg wel, want ja nu zou ik ook weer erg afhankelijk worden en zou ik weer die enorme pijn krijgen. Maar het is voor een goed doel, dacht ik maar bij mezelf. Om kwart over zeven werd ik gehaald en reden ze me naar de operatiekamer. In de operatiekamer werd ik in slaap gebracht met een kapje. Ik kan niet tegen het inbrengen van het infuus. Nu was ik binnen een paar seconden 'van de wereld'. Ik ben ondertussen wel wat gewend met al die pinnen, maar toch kan ik niet tegen 'naalden'. Om kwart over twaalf was ik terug op mijn kamer en kon ik 'mijn roes' verder uitslapen. Rond vijf uur werd ik wakker en toen moest ik nodig naar het toilet. Maar dat valt niet (altijd) mee na een operatie. Ook had ik trek in eten gekregen. De boterhammen die ik kreeg, smaakten goed. Ik at er meteen drie op. Het slapen die nacht ging ook vrij goed. De volgende dag was het 'feest', want het verband werd eraf gehaald en de wondjes werden schoongemaakt. Maar dat is dus absoluut géén feest. Toen het uiteindelijk dan allemaal was schoongemaakt, zat ik weer met een hele ijzeren stellage om mijn benen heen. De pijn was ik toch wel snel vergeten, maar nu ik weer geopereerd was herinnerde ik mij maar al te goed wat pijn is. Zo zeer deed het weer. Helaas ging deze dag mijn buurvrouw naar huis en lag ik dus helemaal alleen. We hadden samen veel lol gehad. Ook zij had een ijzeren stellage om haar been. Nadat mijn buurvrouw was vertrokken kwam de verpleegster mij vertellen dat ik naar een andere kamer zou gaan, want ze gingen van mijn kamer een mannenkamer maken en daar mocht ik niet tussen liggen. Op de nieuwe kamer kwam de therapeute. Oefeningen gedaan en ze vroeg aan mij of ik wilde proberen om te gaan staan. Het hoefde niet, maar het mocht. Natuurlijk wilde ik het proberen. Het lukte ook aardig en ik had zelfs al een paar stapjes gezet. De volgende dag kwam er familie op bezoek, dat is altijd wel gezellig. Toen de familie er was, kwam mijn dokter ook even op bezoek om te kijken hoe het allemaal met me ging. De dokter kwam ook heel goed nieuws brengen: ik mocht de volgende dag naar huis . Dat was dus wel heel erg snel. Maandag geopereerd en donderdag al naar huis. Op woensdagavond kreeg ik weer een buurvrouw op de kamer. Dat was wel weer gezellig, maar ja het was maar voor even, want ik mocht de volgende dag naar huis. Thuis aangekomen kon ik verder gaan revalideren. Het ging allemaal heel snel met revalideren. Dat kwam natuurlijk omdat ik het allemaal al kende van de vorige keer. Helaas kreeg ik toch een beetje een kleine terugval. Dat was eigenlijk wel een beetje te verwachten, want het ging eigenlijk allemaal zo vlug en zo goed. Op een dag kreeg ik ineens kramp in mijn onderbeen en dat deed echt heel veel pijn. Ik wist niet meer waar ik het moest zoeken. Als ik ging staan ging het niet weg, als ik ging zitten ook niet en ook als ik ging liggen hield ik veel pijn. Toen heb ik een vriendin van me opgebeld. Zij is magnetiseur en ze kwam meteen. Ze legde haar hand op mijn been en trok even later zo de kramp uit mijn been. Het is allemaal heel gek, maar het werkt echt. Mijn moeder heeft toen een stuk sunlightzeep in mijn bed gelegd, dat zou helpen tegen kramp. Of het waar is weet ik niet, maar ik heb daarna geen kramp meer gehad. Na een tijdje begon mijn rechter bovenbeen steeds meer pijn te doen en werd het been steeds stijver. Van mijn onderbeen had ik helemaal geen last, dat was wel heel fijn natuurlijk. Op een dag was er een pin die heel erg zeer deed. Mijn moeder heeft die overdag extra schoongemaakt. Dat hielp. 's Avonds had ik gedoucht en daarna moeten altijd de wondjes verzorgd worden. Eerst werd het bovenbeen gedaan, omdat die het meeste pijn deed en daarna het onderbeen. Alles was goed schoongemaakt en de gaasjes konden erop. Toen mijn moeder eenmaal bezig was met het opdoen van de gaasjes, schrok ik me rot. Ik keek naar mijn been en eronder lag een hele plas bloed. Ik raakte toen helemaal in paniek, want het bloed stroomde uit mijn been, maar waar kwam dat vandaan? Het stroomde uit het wondje van die pin, die we dus overgeslagen hadden. We hebben toen snel het oude gaasje eraf gehaald en er een nieuwe op gedaan en het dopje heel erg stevig aan gedrukt, om het bloeden te stoppen. Dat lukte uiteindelijk ook. Dat was wel heel erg schrikken. Toen we weer op controle moesten komen, vertelden we het van de bloeding. De dokter zei toen dat er waarschijnlijk een bloedpropje voor had gezeten en dat die eruit had gewild. Mijn bovenbeen was eindelijk klaar met verlengen en daardoor had ik ook ineens veel minder pijn. Ook kon nu het bot gaan harden voor de stabilisator. De pijn werd inderdaad minder, maar toen begon mijn onderbeen erg te vervelen. Mijn enkel werd steeds dikker, ik kon er bijna niet meer op lopen. Na een paar dagen rust is het toen over gegaan. Het was elke keer wel iets. Als het ene over was dan begon een paar dagen later wel weer iets anders heel zeer te doen. Wat je al hebt kunnen lezen is, dat ik een vriendin heb die magnetiseur is. Het is allemaal onbegrijpelijk en sommige mensen geloven het ook niet. Dat kan, maar ik vind dat het wel werkt. Ze houdt regelmatig haar hand op mijn been om te voelen hoe het ermee staat. Pas geleden zei ze tegen mij: "Annet ik voel een punt in je been en iets wat gekarteld is". Toen pakten wij de röntgenfoto's erbij en het bleek dus dat mijn ene bot is gebroken met een punt eraan en het andere bot gekarteld is gebroken. Heel wonderlijk dus dat zij dat voelt. Op een gegeven moment moest mijn rechteronderbeen rechtgezet worden. Nadat het been rechtgezet was, werd bekeken of er nog verlengd moest gaan worden. Op twaalf januari ben ik teruggeweest en het bleek zo te zijn dat mijn been recht was en ook dat het op lengte was, dus er hoefde niets meer verlengd te worden. "Yes, het kan gaan harden en dan kan die stellage er binnenkort ook weer af!". Maar ik was te enthousiast. Mijn dokter zei dat alles nog niet klaar was, want het been stond nog op een andere manier krom blijkbaar. Dus daar moest ik weer twee weken aan draaien. Op 26 januari moest ik terug en mijn dokter had mij verteld dat we dan de afspraak zouden maken voor de stabilisator aan mijn bovenbeen. Dat is gebeurd: op 15 februari 2007. Het zal een heel genot zijn als die stabilisator aan mijn bovenbeen zit, want dan ben ik weer veel zelfstandiger en kan ik waarschijnlijk weer op mijn scooter. Ik heb mijn scooter in die tijd dat ik nu voor de tweede keer geopereerd ben wel heel erg gemist. Eerst zat ik er dagelijks op en nu moest ik weer overal naar toe gebracht worden. Ik was weer heel erg afhankelijk van iedereen. Het is nu afwachten hoe het verder allemaal gaat verlopen! [annet marinussen] |
| Artikel uit De Vriendschap 2007, kwartaal 01, zie de Vriendschap online op het ledenweb |
