Kom naar de Algemene Ledenvergadering op 2 juni!
infotheek
beenverlenging annet marinussen, deel 2
| Hoi, daar ben ik weer. Dit is een vervolg van mijn ervaring met beenverlenging. Mijn vorige verhaal eindigde dat we moesten wachten totdat de rechterstellage eraf zou gaan. Helaas duurde dit erg lang totdat het zover was. Mijn rechterbeen wilde maar niet genoeg kalk maken. |
| Ze hadden mij verteld dat als de fixator (stabilisator) van mijn linkerbeen er af zou gaan, de fixator op mijn rechterbeen zou komen, maar helaas dat was niet zo. Op 12 augustus 2005 was de dag dat de fixator van mijn linkerbeen af ging. Dat was wel lekker, want dan konden we flink gaan oefenen met het rechterbeen, zodat het goede kalk ging maken. Daarvoor gebruikte ik de rolstoel steeds minder, eigenlijk alleen maar op maandag als ik naar school moest. |  |
| Op dinsdag ga ik met de scooter naar school en loop ik met krukken. De rest van de week moet ik stage lopen op een basisschool. De kinderen op mijn stage accepteren mij als een gewone juffrouw. Ze merken eigenlijk niet eens dat ik bijna net zo groot ben als zij, ze vinden dat wel fijn. We zitten al in oktober en de grote stellage mag er nog steeds niet af voor de fixator. Het wil maar niet vlotten met kalk aanmaken. Ik drink ook Roosvicee Calcium voor mijn botten. Misschien dat dit helpt. En we oefenen en oefenen maar. We oefenen bijvoorbeeld met een weegschaal. Dan moet ik mezelf eerst helemaal wegen en dan daarna met mijn rechterbeen mijn gewicht erop krijgen. Het lijkt heel makkelijk, maar dat is het absoluut niet, want het is namelijk best wel pijnlijk. |
| Eindelijk op 7 november hadden we een afspraak staan dat de grote stellage eraf mocht. We kwamen daar aan en toen was onze afspraak verzet zonder dat wij het wisten. Na een tijd wachten mocht ik toch naar de operatiekamer. |  |
| Ik werd geopereerd en was ook weer na een tijdje terug. Het deed erg zeer, maar ik kon nog niet zien hoe het eruit zag, want het zat nog ingepakt met verband. |
| Rond 17.00 uur kwam Dr. Lammens langs en vertelde toen hoe de operatie was gegaan. Het was allemaal goed gegaan, maar er zat nog net niet genoeg kalk voor alleen de fixator. Hij vertelde wel dat er een grote ring af was en een aantal dunne draden. Er waren nog twee dunne draden blijven zitten. Dat was eigenlijk wel weer een tegenvaller, maar ja het komt allemaal wel goed. Het is beter dat het bot goed is dan dat het na een tijdje heel snel breekt. Ook was het een heel gewicht minder. |  |
| Doordat de stellage een stuk kleiner was geworden kon ik eindelijk na 11 maanden weer een gewone broek aan. Dat was wel heerlijk, want zeker in de winter is een omslagbroek best koud. Ik ging goed vooruit. Kon al stukken zonder krukken lopen en gebruikte zelden mijn rolstoel. Twee december 2005 moest ik weer terug op controle, precies één jaar na de grote operatie. Eindelijk werd er veel kalk gemaakt, het ging ook goed met me. Ik zat ook lekker in mijn vel en kon weer van alles. Alleen op vrijdagavond op 23 december schrok ik me rot, want ik wilde een stap zetten en toen hoorde ik iets knakken in mijn been. Ik dacht meteen van, oh, oh mijn bot is gebroken. Achteraf weet ik dat dit niet kan, maar dat is je eerste reactie. |
| Het was de stellage. De stellage brak gewoon door midden. Er was een schroef gebroken. Gelukkig hadden we thuis nog wat onderdelen liggen en zijn we zelf maar gaan sleutelen. Het deed best zeer, want er zaten nu een paar pinnen los. Maar na een tijdje te hebben gesleuteld was het weer goed en zat alles weer goed vast, maar het was wel even schrikken. |  |
| Op 27 december moest ik weer op controle komen. Het bot deed het erg goed en daarom mocht er één draad uit. Dat was eigenlijk best wel eng, want hij deed dat zonder verdoving. Gelukkig heb ik er toen niets van gevoeld. Doordat die pin eruit was, kon ik mijn enkel veel beter bewegen en kon ik ook veel beter lopen. De dag erna dacht ik bij mezelf: 'zou ik al kunnen fietsen na 13 maanden of toch niet?' Maar inderdaad dat ging. Natuurlijk ging dat in het begin nog niet erg gemakkelijk, maar ik stapte op mijn fiets en weg was ik. Wel merkte ik met het fietsen dat mijn conditie een stuk was achteruit gegaan. Maar dat kan ook haast niet anders, als je 13 maanden bijna niets anders hebt gedaan dan alleen zitten. |
 |
| Op 12 januari ben ik nog op de televisie geweest bij het programma 'Olifantendoders' van Omroep Brabant. Ook Gerard Smits, Anneke en Milco van Circus Renz hebben aan het programma meegewerkt. Daar vertelde ik ook over mijn ervaring met beenverlenging. Doordat die ene pin uit mijn been was, hoefde ik ook mijn krukken niet meer te gebruiken. Ik ga nu voortaan met de fiets naar mijn stage en loop daar ook zonder mijn krukken rond. Op 27 januari 2006 moest ik weer op controle komen en deze keer zou de andere draad eruit gaan. De dokter bekeek de foto's en het kalk deed het heel goed. Dus de laatste draad mocht er ook uit. Jammer genoeg voelde ik deze wel toen hij eruit getrokken werd, maar dat was maar eventjes. Eindelijk werd het nu de fixator. Als alles mee zit dan gaat 2 maart a.s ook de fixator eraf. In totaal heeft de eerste sessie 15 maanden geduurd. Nadat alles eraf was ben ik goed gaan oefenen, om mijn benen weer helemaal in topconditie te krijgen. Dus dat betekent dat mijn linkerbeen zover door moet kunnen buigen dat ik met mijn voet mijn billen kan aanraken. Ofwel dat hij ongeveer 180 graden kan buigen (hurkzit). Ook dat ik weer afstanden kan lopen. Als je met beenverlenging bezig bent is het in het begin wel zo dat je nog niet veel kunt. Maar na een tijd als je weer een beetje uit de voeten kunt dan kan je weer van alles gaan doen. Ik heb ook niet alles opgezegd. Wel heb ik paardrijden op moeten zeggen, maar ja dat is logisch. Nu doe ik weer met verschillende dingen mee. Ik ben beverleidster bij de scouting, zit op een koor en ben gewoon mee op kamp geweest. Ook ben ik al jaren het hulpje van Sinterklaas. De mensen verzinnen elke keer iets zodat ik toch mee kan. Bijvoorbeeld op kamp met het koor. Ik kon nog geen trappen lopen, maar de slaapkamer was boven. Iemand nam mij op zijn schouder en hup Annet is boven en natuurlijk ook zo weer naar beneden. Met Sinterklaas verzonnen ze ook iets dat ik toch mee kon. Met één intocht zat ik in het treintje en met een andere intocht zat ik voorin in een bakfiets. Dus ook al ben je met beenverlenging bezig en niet zo mobiel je kunt nog gewoon van alles doen. Ook merk ik weinig van mijn knieverschil. Ik dacht zelf dat ik het zou merken met lopen en fietsen, maar dat is dus niet zo. Onder mijn rechterschoen zit ook een verhoging van vier centimeter, zodat ik even lange benen heb. Dit was het weer zo'n beetje over mij. Hopelijk zijn jullie weer op de hoogte van mijn belevenissen. Als je nog vragen hebt mag je me gerust mailen. Groetjes en tot ziens op de BVKM, [annet marinussen] |
| artikel uit De Vriendschap 2006, kwartaal 01, zie de Vriendschap online op het ledenweb |
