Kom naar de Algemene Ledenvergadering op 2 juni!
infotheek
beenverlenging annet marinussen
| Ik was 10 jaar en wilde graag groter zijn dan dat ik op dat moment was. Toen hoorde ik dat ik mijn benen kon laten verlengen. Dat verlengen dat sprak mij erg aan en ik was erg geïnteresseerd. Ik heb het er met mijn vader en moeder over gehad, maar die hadden in het begin zoiets van wat ga je toch doen, daar ben je nog veel te jong voor? Maar ik kon het niet uit mijn hoofd zetten. |
| Een paar jaar later toen begon ik er weer over en toen hebben we de stap genomen dat we overal informatie gingen zoeken en halen over beenverlenging. We zijn toen in Utrecht geweest bij Dr. Sakkers, maar die was er niet erg over te spreken wat ik wilde ondergaan. Hier in Nederland zijn ze er niet zo mee eens dat wij als kleine mensen onze benen willen laten verlengen. Hij stuurde ons toen door naar Dr. Lammens in het U.Z. Leuven. |  |
| In Leuven hebben we ook een gesprek gehad, met de professor, een therapeut en een hoofdverpleegkundige. We hebben daar een uur binnen gezeten. Ik vond het erg interessant en vond het een uitdaging waard. We hebben daar ook foto's gezien van mensen die het gedaan hebben en de stellages zelf die dan om mijn benen zouden komen; die stellages waren wel even heftig. Toen we naar huis gingen hadden we veel informatie en moest ik er maar eens heel goed over na gaan denken. Toen ik eenmaal de knoop had doorgehakt dat ik het echt wilde, moesten we weer op gesprek komen in Leuven. Maar deze keer bij een psychologe, want je moet er wel echt zeker van zijn en je moet er ook geestelijk klaar voor zijn. Toen dat gesprek voorbij was met de psychologe vertelde ze mij dat ik er goed klaar voor was en dat ik die uitdaging aan kon. Toen kwam het grote moment om de operatiedag vast te stellen. De grote dag zou worden 21 oktober 2004, maar die ging helaas niet door. Toen werd het 18 november 2004. De grote dag was al dichtbij toen we te horen kregen dat deze datum ook niet door kon gaan. Toen werd het 2 december 2004. En eindelijk deze ging wel door, maar hoe dichterbij die datum kwam, hoe spannender ik het vond. Eindelijk was het zover, we moesten op 1 december voor vier uur binnen zijn. Ik vond het allemaal heel spannend, want ik heb nog nooit echt in het ziekenhuis gelegen en al helemaal niet in het buitenland. We kwamen in het ziekenhuis aan en we werden naar de kamer gebracht waar ik de komende tijd zou overnachten en verblijven. Naast mij lag een meisje en die liet ook beenverlenging doen, maar dan alleen aan haar rechteronderbeen, die was achter gebleven in de groei. 's Avonds kwam Dr. Lammens nog even langs om van alles te vertellen over de volgende dag. Hij zette twee pijlen op mijn benen, zodat hij zich niet kon vergissen. Mijn rechteronderbeen en linkerbovenbeen worden namelijk eerst gedaan. Het wordt kruislinks gedaan, omdat de stellages aan de bovenbenen niet naast elkaar kunnen. Het was tijd om te gaan slapen, want ik moest wel uitgerust zijn voor morgen. Ik had 's nachts goed geslapen en moest me van de verpleegster een beetje wassen. Ik waste me en toen ik klaar was moesten we wachten tot ik aan de beurt was. De tijd tikte langzaam door en eindelijk was het 12 uur en kon ik me gaan klaar maken voor de operatie en ze namen me mee. Mijn moeder ging mee tot aan de operatiekamer. Daar moesten we nog heel eventjes wachten en toen ging ik naar binnen. Ik moest op de operatietafel gaan liggen en kreeg een kapje voor de narcose. De operatie zelf heeft drie uur geduurd dus zou ik rond vier uur wel weer terug moeten zijn op mijn kamer, maar nee hoor, Annet wilde niet wakker worden. Vijf uur nog geen Annet, zes uur nog steeds geen Annet, half zeven ook nog niet. En hèhè, eindelijk vijf over half zeven kwam ik dan eindelijk aan op mijn kamer. Ik was nog erg moe dus ging ik maar weer slapen. Mijn ouders gingen ondertussen even wat eten, zodat ik lekker even rustig kon uitrusten. 's Nachts had ik niet zo goed geslapen, veel pijn gehad en het ligt niet gemakkelijk. |
| De volgende morgen 3 december, was ook de grote dag dat ik het ging zien, want er zat allemaal verband omheen. Toen ze het eraf haalden was het wel even heftig om het te zien. Toen dacht ik even bij mij zelf, oh god Annet waar ben je aan begonnen? |  |
| Ze gingen het schoonmaken, dat was geen pretje, maar ja ik had ervoor gekozen dus moest er ook voor gaan. Die dag kreeg ik al meteen visite van mijn opa en oma en twee tantes. Dat was toch wel vermoeiend voor me, meteen al die visite, maar wel erg leuk dat ze me zo goed steunden. Na een week mocht ik alweer huiswaarts. De volgende dag mocht ik er al aan gaan draaien. Nu ging het dus echt beginnen, het verlengen. Ik moest elke dag drie keer per dag draaien. Ik werd dan per dag 0,75 millimeter groter. Dus als je even rekent werd ik in twee weken tijd één hele centimeter groter. Nu wordt het thuis verder revalideren en langzaam weer een beetje op gang komen. In die tussentijd heb ik een goede conditie opgebouwd, want in het begin was het een hele opgave om van de bank naar het bed te lopen en nu loop ik zelfs achterom zo naar voren naar de auto. Ook word je er handiger in en wen je eraan dat je die dingen aan je benen hebt. Ik heb ook wel minder leuke tijden gehad, namelijk toen ik op controle was en er foto's gemaakt werden, trok die meneer van de radiologie aan mijn been en dat vonden een paar pinnen niet zo fijn en zijn toen gaan vervelen. Die pinnen zaten tegen het ontsteken aan. Het draaien was voorbij en moest het bot gaan aanharden zodat de stellage eraf kon. Ik ben links negen centimeter gegroeid en rechts twaalf centimeter. |
| Links is korter gebleven, omdat het been niet meer mee wilde werken en stijf werd. Toen we weer een keer op controle waren en de dokter keek naar mijn linkerbeen, merkte hij dat mijn been helemaal stijf was geworden. Dat vond hij geen goed teken en moest het been op één of andere manier weer in beweging zien te krijgen. Dat deed hij door zijn voet tegen mijn stellage aan te zetten en trekken maar. Het zag er zeer heftig uit, maar toen hij klaar was zat er weer veel beweging in. Mijn ouders moesten dit thuis ook met mij gaan doen. Het werkte wel goed. |  |
| Eindelijk werd er weer een datum geprikt voor een operatie, maar deze keer om er een stellage af te laten halen, namelijk degene die om mijn linkerbeen zit en degene die om mijn voet heen zat. Om mijn linkerbeen kwam dan nu een fixator aan ofwel een stabilisator. Ik was erg blij dat die eraf was, want dat was al een hele last minder. Nu moeten we gaan wachten totdat die stellage eraf gaat aan mijn rechterbeen. Ook bij die zou ik erg blij zijn en een grote last minder zijn. Als die eraf gaat dan gaat er tegelijkertijd die fixator aan mijn linkerbeen ermee af en heb ik alleen nog iets aan mijn rechterbeen zitten. Natuurlijk heb ik ook wel moeilijke tijden gehad. Voordat ik hieraan begon had ik een erg zelfstandig leven. Als ik ergens naar toe wilde pakte ik mijn fiets en fietste ik ernaar toe. Nu ik hiermee zit heb ik dat allemaal af moeten geven al die zelfstandigheid. Alles moest ik vragen in het begin. Ik kon niet alleen naar de wc, ik kon niet zelf even op mijn bed gaan liggen. Eigenlijk kon ik helemaal niks. Dat vond ik in het begin erg moeilijk, maar nu ben ik er ondertussen aan gewend. Ik kan al wat dingen weer zelf, zoals zelf naar het toilet gaan, zelf in bed gaan liggen, zelf in en uit de rolstoel en noem maar op. Ondertussen heb ik ook mijn driewielscooter gekregen en scheur ik nu overal naar toe, want ik heb weer de vrijheid, ik hoef niet overal meer naar toegebracht te worden. Hopelijk heb ik jullie zo voldoende geinformeerd en als jullie nog meer informatie willen dan kun je dat altijd vragen door te mailen naar annet_marinussen@hotmail.com. Over een tijdje komt er denk ik nog wel weer een stuk. Dan heb ik weer andere dingen meegemaakt en kan ik jullie weer informeren over mijn ervaring. Groetjes en tot ziens, Annet Marinussen |
| artikel uit De Vriendschap 2005, kwartaal 03, zie de Vriendschap online op het ledenweb |
